Las, mój pomnik – wiersz Wiesława Lickiewicza

_

 

Las, mój pomnik

Każdy z nas z pewnością pragnie,
Pozostawić coś po sobie.
Coś co będzie trwałe ,ładne
I pamięci wiecznej, godne.

Las był zawsze mym marzeniem,
Więc kupiłem ugór ziemi,
A że upór w sobie cenię,
Wkrótce las już się zielenił.

Świerki, lipy, jarzębiny,
Bzy, kaliny, głogi, dęby,
Mirabelki i tarniny
Utworzyły lasu rzędy.

Las już widać, hen z daleka,
Jak króluje nad polami,
Więc z sadzeniem drzew nie zwlekaj!
Czasu coraz mniej już mamy.

A na krzewach i na drzewach,
Między nimi i wśród nich,
Ptasi chór ci hymn zaśpiewa,
Hymn w podzięce, za twój czyn.

Wiesław Lickiewicz

Post Author: Redakcja Białystok

1 thought on “Las, mój pomnik – wiersz Wiesława Lickiewicza

    Robert Grzeszczyk

    (3 maja 2019 - 10:46)

    Zrobiłem to samo. Lecz go bobry zjadły …
    Sadziłem wiele i gdzie indziej. Lecz dziś okazuje się niepotrzebny: „.. zieleń pokrzyw nam wystarcza, my, potęga gospodarcza.”

Komentarze są wyłączone.