Walentynkowa impresja

foto: pixabay.com

_
Walentynki dopiero w środę, a mnie już dzisiaj życie utrudniają…

Wszechwiedząca Wikipedia się wymądrza, twierdząc stanowczo, że do Polski obchody walentynkowe trafiły, w latach 90. XX wieku, z kultury francuskiej i krajów anglosaskich, a także, wraz z kultem świętego Walentego, z Bawarii i Tyrolu. Podobno święto to konkuruje już o miano tzw. święta zakochanych z rodzimym obrzędem słowiańskim, zwanym potocznie Nocą Kupały lub Sobótką, obchodzonym w nocy z 21 na 22 czerwca.

Delikatnie powiedziane, konkuruje!

Ono już wygrało, co każdy człowiek przy zdrowych zmysłach zauważy! Wszędzie pełno serduszek, słodkich pluszaków zezujących uroczo, reklam hoteli proponujących intymne walentynkowe weekendy, nawet ulotki sex szopów kuszą, dyskretnie wsuwane w dłonie przechodniów…

Nie przypominam sobie, żeby naszą rodzimą, poczciwą Noc Sobótkową tak szumnie i skutecznie reklamowano, a szkoda!

Ale ja nie o tym przecież chcę opowiedzieć…

Obudził mnie dzisiaj, o barbarzyńskiej dla niedzieli porze, natarczywy dzwonek. Nakrycie głowy poduszką w złudnej nadziei na przeczekanie hałasu nie dało rezultatów. Do brzęczyka doszło rytmiczne bębnienie w drzwi. Zrezygnowana narzuciłam szlafrok i otworzyłam. Na wycieraczce stała nastoletnia córka przyjaciółki, Katarzyna.

– Pomóż, wyjęczała.

Jeszcze nie do końca obudzona, milczałam wymownie.
Kaśka kontynuowała niezrażona:

– Potrzebna mi na jutro walentynka, może masz coś?

Dałam za wygraną:

– Może mam, ale zlituj się, dlaczego tak wcześnie, przecież wiesz, że dzisiaj odpoczywam! Ponadto internet jest pełen różnych gotowych wierszyków, piosenek, propozycji sms-ów…

Nie pozwoliła mi dokończyć.

– No coś ty, to takie pospolite, wszyscy stamtąd ściągają, nie mogę sobie pozwolić na to, że ktoś przez głupi przypadek będzie miał to samo co ja. Lubię być oryginalna! Poza tym przecież wiersz nie wystarczy, muszę dać dobrą oprawę graficzną, to na plastykę, a wiesz dobrze, jaki nasz Matejek jest wymagający! To masz, czy nie?!

Dziewczyna pożądliwie spojrzała na pudełko pełne kolorowych kartek, stojące w kącie regału.

– Poszukaj, a ja zaparzę herbatę, wypijesz ze mną?

– Uhu, mruknęła i z zapałem rzuciła się na poukładane w porządku alfabetycznym arkusiki.

Kiedy wkraczałam do pokoju z tacą zastawioną lekkim porannym posiłkiem, Kaśka triumfalnie machała różową kartką.

– Mam, mam, posłuchaj:

Miłość czy nienawiść?
Oto jest pytanie!
Zgadnij, które z uczuć
Tobie się dostanie? 

Gdy ciebie nie widzę,
Wzdycham, tęsknię, szlocham,
Lecz gdy cię zobaczę,
Nie znoszę, nie kocham!

I tak wieki całe
Tkwię w wielkiej rozterce,
Czy ci język pokazać,
Czy oddać swe serce?!

Dziś ci nie odpowiem,
Bo nie mam nic z osła,
Decyzję podejmę,
Gdy będę dorosła… 

Spojrzałam na nią z powątpiewaniem.

– Nie za dziecinne? To jeszcze z czasów mojej młodości!

– No coś ty, dla mnie bomba! Mogę sobie przepisać?

Uśmiechnęłam się leciutko.

– Oczywiście, że możesz, przecież inaczej od razu bym Ci powiedziała, że nic dla Ciebie nie mam…

Kaśka już dawno poszła, za chwilę dwunasta, a ja siedzę rozmarzona i wpatruję się w pudełko pełne wierszy, niekoniecznie na każdą okazję. Wiem, że jest tam i akrostych, jakżeby inaczej, dla mojego Walentego. Sięgam powoli, wyjmuję arkusik równie różowy jak ten, który znalazła dziewczyna, podnoszę powoli do oczu i czytam:

Wieki już całe cię nie widziałam,
Ale wspominam zapach twój o świcie…
Lubczyku woń pokrętną będę pamiętała,
Ech, to mi zostanie już na całe życie!
Nikomu nie mówiłam o chwilach szalonych,
Twych oczach złocistych, iskrami płonących,
Yves Saint Laurenta opium ulubione
Nade mną rozpylałeś, śmiejąc się bez końca…
Kto tego nie przeżył, nigdy nie zrozumie,
Istoty serca, które cierpi, lecz wciąż kochać umie…

A nie mówiłam?! Walentynki dopiero w środę, a mnie już dzisiaj głowę zawracają…
_

 

Jolanta Maria Dzienis
Podlaska Redakcja Seniora Białystok

 

Post Author: Redakcja Białystok

3 thoughts on “Walentynkowa impresja

    Olga

    (11 lutego 2018 - 21:11)

    Pozazdrościć lekkości stylu i talentu. Poezja i proza na najwyższym poziomie. Brawo!

    Osobisty Alter Ego

    (14 lutego 2018 - 21:04)

    Walentynki do połowy udane

    Pewna piękna Poetka z Białego
    strofą swą uwodziła pewnego
    pana, co też był sługą
    pióra, ale zbyt długo
    myślał, przeto nie było nic z tego.

    Osobisty Alter Ego
    owego pana pewnego

    Emil

    (22 lutego 2018 - 13:02)

    Człowiek uczy się całe życie. Szron na głowie, a nie wiedziałem co to akrostych. Teraz wiem i podziwiam składność. Proza i drugi wiersz też przypadły mi do gustu.

Komentarze są wyłączone.