Marek Dobrowolski

RODZINA
Kobieta, mężczyzna i niemowlę_pixabay.com

stare zdjęcie z albumu

matka była taka młoda
dosiadł się ojciec
i jakby coś opowiada
w dłoni trzyma
rąbek spódnicy
a na kolanach siostrę

na twarzach płoną wypieki

tylko dlaczego
mnie
tam nie ma

Józefa Drozdowska

Młyn w Małych Raczkach nad Rospudą*
Irence Baturowej
wiatrak odbijający się w wodzie_pixabay.com

Na fotografii taka dotkliwa cisza
myśli w kolorze sepii błądzą
po starym młynie jak w zaświatach
oczeret ostygł już z zieleni –
śnieg jedynie gdzieniegdzie zdobi brzegi rzeki
A ona płynie jakby nie płynęła

Wysoko w okienku brak jednego skrzydła
kowalska „gozdawa” ręcznie wyklepana
dzwoni cichutko gdy potykasz się o nią
ale cisza w kolorze sepii nie drga wcale.
I rzeka płynie jakby nie płynęła

Młyn przegląda się niemo w wodzie
z wysokich brzegów w szeroki jar rzeki
„zbiegają bielejące serpentyny dróg polnych”**  ̶
jedną z nich przyszłyśmy tutaj przed chwilą

Ramiona wierzbom podobne zarzucamy
na niebo zszarzałe od przebytego czasu
odbijające w wodzie tęsknotę w kolorze sepii
A rzeka nisko płynie jakby nie płynęła

I stary młyn zaskrzypiał nagle
zafurkotała na wietrze otwarta okiennica
i rzeka w sepii ożyła kładka załkała w tej ciszy
A wtedy my stanęłyśmy niemo jakby nas tutaj nigdy nie było

* „Do cykorii podróżnika”, Warszawa 2011.
** Józef Kuran o dolinie rzeki Rospudy. „Kajakiem po jeziorach augustowskich i suwalskich. Przewodnik”. Warszawa 1976, s. 172

Fotografia z Łomży
mostek na rzeczce wśród łak_pixabay.com

Sztubacka nadzieja
i miłość
i tęsknota
tułają się gdzieś tam
w zakolach Narwi –
dostępne jedynie
mojej wyobraźni

Na drewnianym moście
kołysząc się w rytm
cichy rzeki
żarzą się spojrzenia –
ufnie kierowane ku światu

Jeszcze gdzieś w parkach
przed Konwą i Glogerem
na Sadowej od biskupich ogrodów
tułają się porzucone marzenia –
nie chcąc wracać do mnie

Czasem jednak budząc się nocą
widzę je ubrane w tamtą twarz
uciekają przed biciem dzwonów
od sióstr Benedyktynek ze Stokowej Góry –
przerażone ich prawdą

Jak zaszczute zwierzęta
bolesną pamięcią
podążają do mnie
by ukryć się w bezpiecznym
azylu – wierszu

Lecz nie są niczym innym
jak tylko wyobraźnią
i szary mundurek na fotografii
płowieje  –
skazany na długie
bez końca wagary

Sztubacka miłość już bez nadziei
lecz nadal pełna tęsknoty
potyka się w podcieniach na Żeglickiego
okulawiona przez czas umawia się nadal
w księgarence na rogu Sadowej

Na nic jej wiersz – azyl
i tak nie przystanie
na to by być uwięzioną
w wyobraźni i pożółkłej fotografii

Augustów, październik 1988

Jolanta Maria Dzienis

Wspomnienia
promienie przebijające się przez chmury odbijają się w jeziorze_pixabay.com

Usuwam drobiny wspomnień z czeluści aparatu
Brzęczenie pszczół, szum drzew, zapach kwiatów
Mój selfie przekorny uśmiech, twój chwiejny cień na fali
Odbicie chmury liżącej jezioro gdzieś w oddali

Granatowy smak jagód, gorzkie kropki muchomora
Znikają bez żalu, gdy na porządki przyszła pora
Wykręcam pamięć ze smutków, w nostalgię je zamienię
Odpływasz w dal niczym milowe na drodze kamienie

Czarodziej
cień kobiety na zielonych lisciach_J.M..Dzienis

Po bezdrożach przechadza się czarodziej
Butki ma wygodne i uśmiech na twarzy
Machnięciem różdżki pogodę zmienia co dzień
Tak, jak to sobie bieżący rok wymarzy

Latem skwar bezwietrzny, słońce roześmiane
Jesienią chłodne ranki i deszcze rzęsiste
Zimą mróz ze śniegiem, w zadymkę odziane
Wiosną baranki białe na niebie przejrzystym

Lecz to jeszcze nie wszystko, co mag nasz potrafi
Pięknu dni mijających uciec nie pozwala
Zaklina je na wieki w  barwnych fotografiach
Potem nimi ze światem podzielić się stara

Dostaję codziennie listy kolorowe
Pełne magii przez szklaną soczewkę schwytanej
Okraszam je szybko rozmarzonym słowem
I posyłam dalej tak odczarowane…

Katarzyna Grabowska

FOTOGRAFIA
na różowym kwiatku ostu przysiadł motylek_D. M. Gierej

Nie uwierzycie
ale wielokrotnie
zatrzymałam czas
a z nim owady
przyłapane na kwiatach ostu
wariacje słońca
odchodzącego na inną półkulę
życie płomienia
i umieranie świecy

słowa na ustach
i usta bez słów

PSTRYK
na głowie żaby zanurzonej w wodzie przysiadł motyl_pixabay.com

Rysowanie światłem
nic prostszego
wystarczy fotograficzne okienko
upatrzony obiekt
i pstryk

motyl jak żywy
wypozowany portret
lub uwieczniony kwiat
chwila
która nie ma początku i końcu
trwa
cieszy
smuci
bawi
nie umiera

pomimo śmierci

Janina Jakoniuk

Fotografia
portret kobiety w kapeluszu z piórem_pixabay.com

W pokoju mojej mamy
wisi na ścianie fotografia
czarno-biała
zrobiona w dużym formacie

spod ronda kapelusza
spogląda młoda dziewczyna
z trochę sztucznym uśmiechem

oczy ma poważne i zamyślone

wtedy świat stał przed nią otworem
miała tyle możliwości
tyle różnych dróg do wybrania

wybrała tę najbliższą

obraz: Janina Jakoniuk

Regina Kantarska-Koper

***
złote słoneczniki na tle błękitu nieba_pixabay.com

na fotografii
zobaczyłam stadko słoneczników
ciekawie wyglądających zza płotu
zdziwionych
dokąd tak śpieszą ci ludzie

przecież do szczęścia wystarczy tylko
odwracać twarz ku słońcu

wiedział o tym mroczny Vincent
gdy poddał się czarowi słońca Prowansji

uparcie szukał żółtych odcieni
palety samego Boga

Stara kobieta patrzy w lustro
twarz kobiety mocno wymalowanej, skryta za woalką_pixabay.com

Nie myślała, że to tak będzie wyglądać.
Że skóra pomarszczy się jak dojrzały owoc
męczennicy passiflory. Ciało zgarbi się i stanie
jednym wielkim bolącym zębem. Oczy przygasną
jak dopalające się ognisko, uszy wpadną do studni
o grubej cembrowinie i będą łowić głuche dudnienie
zamiast czystych dźwięków, zapomnianych melodii.
Gładka dziewczyna ze starej fotografii nie poznaje
odbicia kobiety w lustrze. Całym jestestwem
bezgłośnie krzyczy: To nie ja jestem! Nie ja…

Urszula Krajewska-Szeligowska

Świat w sepii
cztery stare fotografie rodziny w sepii_pixabay.com

W starych zdjęciach drzemie
świat w sepii zamknięty,
w albumie niemodnym
przeszłość mu się śni,
pamięta cierpienie
i szczęścia momenty,
ponury czas wojny,
zna radość i łzy.

Stare zdjęcia tęsknie
czekają w albumie,
chcą złożyć wizytę,
lecz nie mają szans,
choć twarze tu piękne,
choć każda z nich umie
wzruszenie ukryte
gdzieś obudzić w nas.

Fotografie stare
niech nas uczą, cieszą,
niechaj nas zadziwią
magią dawnych lat,
niechaj sepii czarem
czas miniony wskrzeszą,
wspomnienia ożywią,
przeszły zbudzą świat.

Kiedy oglądam stare i nowe fotografie
dziewczyna w czepeczku bawi się z psem na łace_pixabay.com

Kiedy oglądam
stare fotografie
w głowie się pląta
ta natrętna myśl,
że teraz ludzie
już tak nie potrafią
w codziennym trudzie
losu splatać nić.

Widzę tu małych
dzieci aż pięcioro,
skromnie ubranych,
na tle starych chat
gąski pasają,
pracy przy tym sporo,
widać, że mają
cztery czy pięć lat.

Tam pośród skwaru
przy żniwach pracują,
parobków paru
macha kosą, a
dwie wyrobnice
za nimi wędrują,
zmęczone lica,
pora żniwna trwa.
Na innym zdjęciu
mały, chudy chłopiec,
przy swym zajęciu
na fujarce gra,
krówkę ma obok
oraz kilka owiec,
więcej nikogo
oprócz swego psa.

Patrzę na nowe
zdjęcia, porównuję,
są kolorowe
jak dzisiejszy świat:
dziecko na plaży
zameczek buduje,
mama się smaży,
w morzu pływa brat.

Dorosłych zdjęcia?
rozrywka, grill, moda,
auta, przyjęcia,
urlop, podróż, czyż
tak nie jest? Przyznaj,
na zwykły dzień szkoda
klisz, na szarzyznę,
zresztą … nie ma klisz!

Joanna Pisarska

Album
Fotografie, zapisane w tobie, ocaleją.
Irena Słomińska, Królik
różowe chmury na niebie odbijają się w jeziorze_pixabay.com

Nie odbieraj mi, Boże, pamięci,
w której wciąż żyją niewykonane kiedyś
zdjęcia.

Wewnętrzny album. Kiedy go przeglądam,
zjawiają się nieistniejące już pejzaże,
ożywają zmarli,
do domu wracają dzieci.

Zapełnia się prędko,
coraz prędzej.

Pozwól mi donieść go do końca
drogi. Tam włożę go w Twoje dłonie –
mój niezakopany talent,
mnożący się wciąż
każdą nową fotograficzną odbitką
w spojrzeniach tych, których kocham.

W Tobie
ocaleją.

Irena Słomińska

Królik
Alicja spada z góry, Biały Królik ucieka_pixabay.com

Biały królik. Biegnę za nim jak Alicja.
Pochwycił przecież to, co bywa szczęściem.
Barwny sen. Wyobrażenie. Nić fantazji,
która otwiera świat. Baśnie snów są takie
rzeczywiste. Dlatego im wierzysz,
że doprowadzą ciebie do ciebie.
Migotanie jaźni. Światełko,
błysk aparatu fotograficznego rozjaśnia
obraz. Horyzont. Nieznany ląd,
który odkryłaś we śnie.
Fotografie, zapisane w tobie, ocaleją.
A może ta jedna, zapamiętana z rodzinnego
albumu.
Przecież doprowadziła w twoje
antypody.

Biały królik. Biegnę za nim jak Alicja.

Z Atlantydy
wśród chmur kobieta płynie łódka w kierunku domu_pixabay.com

Wciąż jeszcze płynę na łódeczce sensu.
Ocalałam z burzy (także burzy mózgów),
gdy kataklizm natury stał się alegorią
zgruchotania mego wewnętrznego świata.
Łódeczka – skorupka, która ochroniła mózg,
płynie w nieświadome, nieprzewidywalne,
wciąż możliwe novum,
intelektualną przygodę, w ocean,
na którym przycupnęła wysepka spokoju.
Moja Itaka.
Po drodze ominęłam mitologiczne potwory,
mitologiczne bóstwa, także te powstające
współcześnie, codziennie –
ludzkie, nieludzkie kreacje.
Wiatr wciąż dmie w moje żagle,
więc płynę z nadzieją,
że to, co ludzkie we mnie, ocaleje.
Moja zachowana świeża, choć w kolorze sepii
fotografia świata.
Wyniesiona jeszcze z Atlantydy.

foto: pixabay.com – pasek z kolorowych zdjęć, oddzielających wiersze poszczególnych poetów

Podlaska Redakcja Seniora Białystok